Maandag 16 augustus 2010
8u15, Tweng:
Goed op tijd vertrokken want het zou een lange dag van tegen de 700km worden. Er waren veel wolken en er was ook regen voorspeld maar in 't begin was alles nog droog.
Na een paar leuke baantjes, een eerste encounter met koeien op de weg en een geweldig slecht, smal en draaierig baantje kwamen we aan de voet van de Nockalmstrasse.
Die gaat over twee toppen door een prachtig en verlaten landschap, zo goed als niemand op de baan maar daar zal het vroege uur en het feit dat dit een betalende pas is wel voor iets tussen zitten.
10u30, Hermagor-Tröpolach:
Er vallen dikke en veel druppels uit de hemel als we aan de voet van de Nassfeldpas aankomen. Voor de eerste keer doen we ons regenpak aan (die bui vanaf de Nederlands-Duitse grens tot net voorbij Aken de eerste dag was niet echt de moeite).
We rijden in de plensende regen naar boven en terwijl we op de top stoppen om een foto te pakken begint het zelfs te hagelen.
In 't naar beneden rijden toch nog wat moto's en ne Mercedes ML ingehaald en als we aan de andere kant van de pas staan, in Italië ondertussen, stopt het met regenen. De banen liggen er wel nog nat bij.
Tussen Pontebba en Amaro willen we eigenlijk de autosnelweg nemen om wat tijd te winnen en alhoewel we ze zien lopen zien we nergens op- of afritten.
Haga46 zijn achterwiel zet een serieuze stap opzij op de secundaire baan, iets wat mezelf de voorgaande dag met het voorwiel overkomen was.
De tweeledige Plöckenpas die ons terug in Oostenrijk bracht viel nogal mee en was vooral naar het einde kurkdroog dus we konden weer goed doorvlammen. Vooral het stuk tussen Kötschach en Oberdrauburg was lekker.
Ter hoogte van Iselsberg alweer een felle plensbui op onze kop gehad, je zag amper iets en 't was toch klaarlichte dag.
Vanaf Heiligenblut konden we dan toch een semidroge Grossglocknerstrasse oprijden en die was ook weer wel de max.
14u00, Edelweisspitze:
Het was al een flink stuk na de middag toen we, twee keer zeiknat geregend, via een kinderkopbaantje (:o) aan het Biker's Point op de Edelweisspitze langs de Grossglocknerstrasse stonden. We hadden vier officiële passen achter de rug en hadden er nog vier te gaan...
14u45, net voorbij Zell Am See:
Tanken, pissen, een Twix en Red Bull voor de lunch. We besluiten om onzze regenpakken terug uit te doen want we zijn stilaan zowat aan het stikken en weer door te rijden richting Gerlospas. Alweer een racebaan van formaat!
Ook die bleef grotendeels droog alhoewel het halverwege de afdaling toch weer begon te zeveren. Op het einde van het Zillertal weer getwijfeld maar toch ons pak uitgelaten, een goeie gok.
Het Inntal werd ik al snel beu en dus draaiden we maar naar boven op de Patscherkofel. Kleine, bijzonder smalle en draaierige baantjes die er ook nog eens nat bijlagen en waar we zelf ook weer nat werden. Na een kwartierke toch ons pak maar weer aangedaan en verder gesukkeld. Hier zijn we denk ik toch wel een uur kwijt geraakt en dat zou ons achteraf zuur opbreken.
18u30, Brennerpas:
We rijden weer Italië binnen maar liggen toch al ferm achter op ons schema.
De Jaufenpas (Passo di Giovo) staat in mijn geheugen gegrift als een prachtige pas maar de tijdsnood en vooral het natte wegdek bederven de pret toch enigszins.
Eenmaal boven worden we langs de andere kant tegemoet gekomen door geweldige wolken en mist.
19u45, San Leonardo:
Met een volle tank staan we tussen we nu tussen de Jaufenpas en de Timmelsjoch (Passo Del Rombo) die ons terug Oostenrijk in zal brengen.
Na een paar kilometer zie ik voor de eerste maal een plakaat dat meldt dat deze pas open is tussen 8u en 20u.
Dat gaat precies niet meer goed komen.
Rond 20u20 staan voor een gesloten slagboom en een rood licht op zo'n 6km van de top van de Timmelsjoch. Een keukenhulpje van een gasthof weet te vertellen dat we waarschijnlijk geen politie gaan tegenkomen als we toch zouden doorrijden maar ook dat we allicht niet door zullen kunnen.
Haga46 heeft hetzelfde idee als ik. Twee zotten bij elkaar die besluiten om het er op te wagen en toch maar eens te gaan kijken...
Het begint te schemeren en wordt donker. Na nog eens een paar kilometer passeren we weer verbodsborden maar geen barelen of ander versperringen.
Hoe hoger we komen hoe mistiger het wordt tot we amper 10m voor ons zien. We besluiten om op 't gemakske verder te vorderen en om zeker mekaar niet meer uit het oog te verliezen. De pas is volledig verlaten en in die mist en duisternis mag je er niet aan denken dat er iets gebeurt...
We bereiken de top maar in de afdaling staan we plots voor het gesloten tolstation van Hochgurgl. We kunnen met onze moto's net tussen twee gesloten slagbomen door en de lucht klaart stilaan op. We zijn ondertussen alletwee wel stikkapot maar hadden nog zo'n 30km te gaan in het donker tot in Rofen, een gehucht van twee gasthofjes op het einde van het dal waarin ook Vent ligt, achter Sölden.
21u15, Rofen:
Na 13u bijna onophoudelijk op de moto te zitten, dik 700km, 8 Alpenpassen, twee dikke en een paar mindere regenbuien en slechts twee keer de helm afgezet te hebben komen we aan bij ons gasthof dat er helemaal doods uitziet.
We waren de enige gasten en men had ons niet meer verwacht.
gelukkig hebben we toch nog iets kleins te eten en een pint bier/wodka-cola gekregen en konden totaal uitgeput toch gerust onze ogen sluiten.
(lees de rest van die historie hier 
).
[/URL]
