[KawaNinja46]

ja santé der komt wa meer bij kijken dan ge zou't verwachten.
En meer dan jullie ook zelf verwacht hadden denk ik é


Véél succes iig , mooi project !!!

[wreckah]

Engeland 2008

Toen Erwin en ik het idee van Carreratochina bedachten hadden we geen flauw benul wat zulk een organisatie zoal met zich zou meebrengen. Je begint eraan, en je probeert zelf zoveel mogelijk interesse op te wekken, doch je weet nooit wat er uit een onverwachte op je afkomt...

Zo kregen we een jaar geleden zomaar eventjes 1000 EUR cadeau van een nobele onbekende, en kregen we ook dit jaar een onverwacht voorstel: het bedrijf Paintshield uit Engeland bood ons aan om de wagen volledig te bekleden met een beschermende folie, in ruil voor onze aanwezigheid op hun eigen opendeurdag in Grantham, England. Wij gingen maar al te graag op hun voorstel in, en zetten deze week koers naar de onverwacht zonnige Britse eilanden. We koppelden onze tocht aan een bezoekje aan Francis Tuthill's werkplaats, reeds tientallen jaren een referentie op vlak van rally-preparatie van oude Porsches.

Na een incidentloze overtocht in de eurotunnel, en een hectisch en slapeloos Londons weekendje trok ik (Jan) naar Tuthill in Wardington om de wagen te laten voorzien van beschermende onderplaten. Nog geen 10 minuten na mijn aankomst in de werkplaats stond de 911 reeds op 4 staanders, en deelde de gepensioneerde en gepassioneerde baas Francis zijn onuitputtelijke bron van kennis met de ietwat minder ervaren bush-mechanieker...ondergetekende dus.

Ik had langzaam maar zeker enkele problemen gekregen onderweg, zoals een raar kloppende koppeling, een piepend geluid aan de verdeler, en een motor die steeds meer steken liet vallen in hogere toeren. Francis nam prompt de kap van de verdeler, en smeerde het ontstekingsmechanisme waardoor het piepende geluid alvast verdwenen was. Als een bezorgde vader maakte hij me duidelijk dat ik mijn wagen beter moet onderhouden. :-) Ook vertelde hij dat er olie lekte in de buurt van de koppeling - vandaar waarschijnlijk de rare geluiden - en dat we daarmee nooit in China zouden raken. Toen hij me ondervroeg over één van de belangrijkste controles - het oliepeil controleren - voelde ik me bijna terug op de schoolbanken, doch ik doorstond de test met vlag en wimpel. Ondertussen had de patron ook al de rubberen stofkappen van de aandrijving en achteras afgekeurd, en hij wees me ook op de te grote speling van de stuurkolom.

Het zou dus méér worden dan enkel het monteren van de onderplaten. Francis raadde me ook aan om extra bescherming te voorzien boven de wielen, om zo te verhinderen dat onze perfect gerestaureerde vleugels vol deuken komen te zitten door opspattende stenen. Als extraatje zullen ook spatlappen achteraan worden gemonteerd. Het zal wel weer een flinke duit kosten, maar ik ben blij dat onze wagen in goede handen verkeert!

Oh, ik vergat bijna te melden dat bij het vertrek uit London een klein brandje was ontstaan in de cabine! Een losgekomen elektrisch kabeltje gaf kortsluiting, en het vloertapijt dat ertegen schuurde begon daardoor flink te roken. Eventjes paniek om 5 u 's ochtens, maar ik vond de oorzaak vrijwel onmiddellijk en repareerde het gevaarlijke euvel ter plekke. Het werd een rokerig ritje naar Tuthill!

Ondertussen werd er flink gelast, geklopt en geslepen aan ons wagentje, en enkele uren later waren de beschermingsplaten reeds gemonteerd. Deze platen zijn gefabriceerd uit een dikke plaat aluminium, en bevat talloze perforaties voor koeling, en gewichtsbesparing. Vooraan zijn de platen bevestigd op de centrale ophangingsbalk, en achteraan hangen ze aan het chassis met behulp van enkele bevestigingsstukken.

[wreckah]

Dag 2 bij Francis Tuthill

[wreckah]

De mensen van Tuthill reserveerden een gezellige B&B voor me, in een dorpje nabij. Na een goed gevulde werkdag werd de Porsche van de staanders gehaald, en mocht ik ermee naar het pension rijden. Zo kreeg ik de kans om de ochtend erop de wagen eventjes te testen: de mensen van Tuthill hadden namelijk het olielek aan de crankcase breather schoongemaakt en opnieuw gedicht, en door middel van een grondige en vlotte testrit zouden ze kunnen zien of de motor effectief droog zou zijn. Dit was niet 100% het geval, en dus zou ik thuis nogmaals hetzelfde werkje moeten uitvoeren, en proberen het boeltje beter te dichten.

Het testritje verliep wel uitstekend: de distributeur had duidelijk deugd van de smering, en de wagen liet zo goed als geen steken meer vallen, en voelde veel krachtiger dan de dag ervoor. Het is een machtig gevoel om 's ochtens vroeg met een oude 911 over de bochtige en heuvelachtige britse baantjes te knallen!

Lee en Carl begonnen aan het monteren van de wielkast-bescherming. Eerst lasten ze bevestigingsbeugels op het chassis - één man last, de tweede man roept 'FIRE' wanneer het te heet wordt aan de andere kant van het plaatwerk ;-) - en daarna sneden ze een dikke kunststof-plaat op maat, dewelke ze op de beugels vastboutten. Een lastig karweitje, omdat deze oude wagens helemaal niet symmetrisch gebouwd zijn, en heel erg verschillen van model tot model. De kunststofplaten werden zeker 10 maal bijgesneden om een perfecte vorm te bekomen.

Ondertussen had een andere mechanieker de aandrijfassen vanonder de wagen gehaald, en verving hij de rubberen stofkappen. Onze oude stofkappen waren niet gescheurd of zo, maar ze waren wel stillaan krokant geworden, en je kan toch maar beter voorkomen dan genezen. Indien er vuil achter de stofkappen kan komen, dan kan dit in de rollagers terechtkomen met alle gevolgen vandien.

Als toetje werd onze stuurinrichting onder handen genomen: één bus was omgekeerd gemonteerd, en zorgde voor een teveel aan speling. Richard - één van de zonen van Francis - repareerde het foutje, en de stuurinrichting was ineens een stuk directer! Op het eind van de dag monteerden Lee en Carl nog de spatlappen aan de achterwielen, en werkten ze alles netjes af.

Deze 2 dagen in Tuthill's workshop waren zeer leerrijk, en ik denk ook dat onze wagen nu veel beter uitgerust is om de grote tocht te kunnen doorstaan zonder al te veel kleerscheuren. Ons 911'je ziet er ook echt wel indrukwekkend uit nu. Bij de afrekening verschoot ik me wel een hoedje - ongeveer een maandloon aan manuren werd me aangerekend! - maar kom, het is maar geld...

Met een kleine vertraging - en enkele niet gewilde omwegen - reed ik richting Leicester en ontmoette ik aldaar een zekere Tim, de man die onze CDI repareerde. We dronken een kopje thee, en we ouwehoerden wat over onze geliefde sportwagens. Veel tijd had ik niet want ik had nog een afspraak met Mick, de baas van www.openpitlane.co.uk, nog een sponsor van ons avontuur. We spraken af in de buitenwijken van Leicester, en mijn ogen vielen uit mijn oogkassen toen ik Mick zag toekomen: een prachtig klinkende gele 993 RS met gigantische achtervleugel stormde de straat in, en stopte achter ons lieftallig oude bakje. Deze 993 RS is één van de zeldzaamste, en ook één van de meest gewilde Porsches aller tijden...een race-klare variant van de laatste luchtgekoelde 911's. Indrukwekkend.

Mick is een erg vriendelijke man, en trakteerde me op een pintje, en wou alles weten over ons avontuur. Toen hij in onze wagen ging zitten voelde hij onmiddellijk de verwantschap met zijn racemonster. Eén van eerste luchtgekoelde 911's tegenover één van de laatste...heel veel evolutie, maar toch enorm veel overeenkomsten. Na een gezellige babbel toonde hij me de weg naar het Holiday Inn, en we namen afscheid aan de receptie, met toch wel wat bekijks :-) Ik dook totaal uitgeput in het gigantische bed in mijn overdreven luxueuze hotelkamer, en viel als een blok in slaap.

De volgende ochtend zette ik koers naar Grantham, Lincolnshire, om aldaar onze kersverse sponsor Paintshield te bezoeken. Tom Wakeford en zijn mensen ontvingen me hartelijk, en er werd onmiddellijk flink de draak gestoken met pakweg ons kleine landje België en haar belangrijke plaats in deze wereld...we zijn duidelijk nog steeds in Engeland, er moet gelachen worden! Joe begon mettéén de wagen schoon te maken, en ik reed daarna het atelier binnen.

[wreckah]

Na een zalige nacht bij Tom en Ann thuis vertrokken we 's ochtens vroeg opnieuw naar de werkplaats. Het werd een leuke pendel, omdat Ann me meenam in haar knaloranje Porsche Boxster! Ik had nog nooit stilgestaan bij deze wagentjes, maar ze hebben echt wel wat te bieden: de middenmotor zorgt voor een fantastische wegligging, en dat zou ik geweten hebben toen Ann de ronde punten opvloog! Mijn ogen rolden bijna uit hun kassen door de enorme grip die de boxster heeft. Het 2.7L motortje klinkt zeer geciviliseerd, maar vaagweg kun je nog steeds de herkomst van onze flat 6 horen...en het gaat nog vooruit ook! De zithouding en het interieur deden me denken aan een 914.

Een klein beetje achtergrond ivm. Paintshield nu: Tom heeft - na een lange carriëre als consultant - ongeveer 6 geleden dit bedrijfje opgestart, samen met zijn vrouw Ann. Beiden zijn ze zot van wagens (zoals bijna elke Engelsman), en deze passie heeft hen zeker en vast geholpen om hun bedrijf te laten uitgroeien tot wat het vandaag is: een professionele onderneming met heel veel high-end klanten. De ferrari's, TVR's, Ascari's, Porsches, Lambo's vliegen hier rond jouw oren. Hun product is de basis van hun succes, maar het is de manier waarop ze het product verwerken die hen de voorsprong geeft ten opzichte van de concurrentie. De beschermende folie wordt niet zomaar op de wagen aangebracht, en bijgesneden, maar wordt op voorhand digitaal uitgeprint, en voorgesneden. Hierdoor vermijden ze eventuele schade aan een splinternieuwe laklaag en kunnen ze een database opbouwen van modellen, wat hen een grote voorsprong geeft qua tijd, en continue kwaliteit. Ons avontuur is voor Paintshield de perfecte manier om een grondige test uit te voeren, tegen een relatief lage prijs, en voor ons is het mooi meegenomen dat onze splinternieuwe lak goed zal beschermd worden! En dat zal nodig zijn, want we zullen sneeuw, regen, hagel, zout, zand, modder en stenen tegenkomen, en dit bij temperaturen van -15°C tot boven de 40°C! We kunnen er nog een botsingske of twee bijgooien ook, maar laten we hopen dat deze extreme tests niet zullen uitgevoerd worden. :-)

Terug in de werkplaats is Joe begonnen aan de definitieve plaatsing van de film op één van de vleugels, en je kan direct zien dat dit geen sinecure is: onze wagen heeft ontelbaar veel rondingen, rare hoekjes en kantjes, en dat maakt de correcte plaatsing van de film zeer moeilijk. Geduld hebben is de boodschap, en toen ik een uurtje later terug kwam kijken was de eerste vleugel perfect ingepakt. de film is zo goed als onzichtbaar, behalve als je vanop 5cm afstand zit te pieren naar de scheidingslijnen tussen de veschillende panelen. Ook zie ik qua kleurstelling geen verschil tussen de beplakte en niet beplakte delen. Ondertussen hou ik mezelf bezig met het schrijven van updates, het drinken van thee en koffie, en het spelen op de xbox in het flink uitgeruste visitors center. :-)








Dag 3 bij Paintshield: Joe is net begonnen aan de laatste delen van de wagen: het kofferdeksel, het dak, en de bumpers. In de vorige twee dagen deed hij de voor- en achtervleugels, de deuren, en het kofferdeksel vooraan. Deze mensen weten duidelijk wat ze doen: op drie dagen tijd ontwerpen ze de patronen én installeren ze de definitieve folie voor een volledig onbekende wagen. Ik ben onder de indruk van het vakmanschap en de afwerking: de film is zo goed als onzichtbaar, en past de prachtige rondingen als gegoten.

[Cisse]

één en al passie

[Schussboelie]

Hey Jan, konde nie wa meer fotookes posten?

[wreckah]

ge kent mij hee schussie...postwhore postwhore

[Jeroen!]

En dan die grijze 356 bij Tuthill...

[wreckah]

i know jong...subliem ding, echt concours staat.

en die rothmans 911...kwijl!!

[wreckah]

Toen ik 2 weken geleden een klein brandje in de wagen beleefde dacht ik dat het nu toch wel echt tijd geworden was om de bekabeling van onze sportwagen eens onder handen te nemen. Voorkomen is beter dan genezen!

I plande om de gehele voorste bedradingslus te herbouwen, alsook de zekeringskast, en een algehele inspectie van alles wat zich in en onder het dashboard afspeelt.

Zoals het met vele van onze projectjes verloopt, begon alles nu ook weer met een mini zijprojectje: ons VDO klokje heeft nog nooit continu gewerkt sinds we de wagen kochten, en dus besloot ik van dit eventjes te onderzoeken. Een artikel op Pelican parts wees me in de goede richting: in 40 jaar tijd kan er veel vuil en stof in het mechanisme kruipen, waardoor dit blokkeert.

Ik deed het klokje open, en vond daar een fantastisch voorbeeld van jaren '60 engineering: ik zag een kluwen van minuscule wieltjes en veertjes, en ik deed er dan ook een tijdje over om de werking ervan te begrijpen. Om de paar minuten krijgt het klokje een stroomstoot, en daarbij wordt een veer gespannen, die een radartje doet bewegen. Dit radartje tikt lekker door, tot de veer helemaal ontspannen is, en er een contact sluit, waarbij er opnieuw een stroomstoot komt, en de hele cyclus opnieuw begint.

In ons klokje was er zodanig veel vuil en stof dat deze cyclus niet volledig volbracht werd: het klokje stopte ergens halverwege. Ik maakte het minuscule mechanisme schoon door er een halve bus contact-spray op te spuiten, alles te laten uitdruipen, en alles netjes droog te blazen. De cyclus werd nu volledig doorlopen, en maw. het klokje is gerepareerd!

Een tweede zijprojectje was het installeren van onze herstelde CDI doos in het motorcompartiment. In Engeland had ik een zekere Tim Bennet ontmoet, en deze man is zeer ervaren in het herstellen van deze ontstekings-eenheden. Hij verving een kapotte thrystor in onze eenheid, en liet het hele boeltje enkele uren draaien op de testbank. Dit deed hij allemaal gratis voor niets, op voorwaarde dat wij hem rapporteren hoe de nieuwe specificatie thrystor werkt. Dank u wel, Tim!!

Ik sloot de CDI aan, tesamen met een andere hoogspanningsbobijn (een speciaal model voor werking met CDI), en maakte tot slot het gehele motorcompartiment proper: alle kabels netjes in een kabelgoot, en met tie-raps vastgebonden aan het chassis. De motor startte na de eerste omwenteling van de startmotor, en draaide veel soepeler en mooier dan voorheen met de originele Kettering otnsteking, dus het zat snor! Geen tijd voor een echte testrit, want het volgende project diende zich reeds aan.

Ik begon met knikkende knieën aan de ontmanteling van de bedrading in de kofferruimte vooraan. Het was letterlijk en figuurlijk een nest! Overal hingen er losse kabels, met blootliggend metaal, met gesmolten isolatie...het moge een wonder zijn dat de wagen nog reed, laat staan dat hij niet in brand gevlogen is!

Ik demonteerde alle kabels, en noteerde alles netjes in een bedradingsschema, en vergeleek dit met het originele schema van onze wagen. Alles bleek warempel te kloppen, dus we hadden wel degelijk te maken met een volledig originele, 40-jaar oude bekabeling! En je kon dit het beste zien aan de voorste lus, dewelke de koplampen en richtingaanwijzers bedient. Deze was in een belabberde staat, en ik besloot om deze volledig te herbouwen, welliswaar met gebruik van de originele ronde connectors. Ik soldeerde en crimpte alle verbindingen, en werkte het geheel af met krimpgéne. Achteraf testte ik elke kabel op weerstand. Op de foto kan je het eindresultaat zien, ik ben alleszins zeer tevreden!

Op naar de zekeringskast dan: ik had gehoopt om deze te kunnen vervangen door een modernere doos met steekzekeringen, maar de kastjes die ik hiervoor kocht waren niet goed genoeg en ik belsoot het over een andere boeg te gooien: na wat opzoekingswerk had ik gezien dat de zekeringskast van een middenjaren-911 perfect past in een oud elfje. Ik ging bij één van onze grootste sponsors langs ( FG Porsche ) om zulk een kastje te zoeken, en Filip gaf me er prompt eentje cadeau! Dank u wel Filip!

De installatie ging vrij vlot: ik knipte alle kabels enkele centimeters korter - om zo een mooi blinkend stukje koper te vinden - soldeerde de uiteinden, en verbond alles in de nieuwe zekeringskast. Ik voegde nog een extra relais toe voor de bediening van onze mistlampen, dewelke wij binnenkort zullen monteren. De laatse zekering was ongebruikt, dus besloot ik om een nieuw circuit aan te leggen om al onze gadgets op aan te sluiten, zoals GPS, alarm, laptop, GSM, etc...

Ondertussen had ik ook reeds de versleten batterijkabel vervangen, samen met de 2 positieve batterijpool-connectors. Ik moet wel nog dringend op zoek naar een meer duurzame oplossing voor de bescherming van de positieve polen: deze komen gevaarlijk dicht bij het chassis, en een kortsluiting is dan ook zeer rap gebeurd. De huidige stukjes binnenband en ductape voldoen niet :-)

Ik was klaar voor de grote test: ik draaide de sleutel, en ik verwachtte enkele gesprongen zekeringen en een verbrand geurtje hier en daar, maar tot mijn grote verbazing had ik het hele werkje goed uitgevoerd en startte de motor mettéén, en werkten alle elektrishce toestellen perfect.

Tot binnenkort voor deel 2 van 'Restauratie Elektriciteit'. :-)

[Jeroen!]

Die electriciteit was in mijn kever ook een puinhoop, en die was maar iets meer dan 20 jaar oud.
Ik ben er wel nooit aan begonnen.

[wreckah]

hahaha, ik ken het gevoel jong,

op één of andere manier heeft niemand ooit goesting om elektriek te doen...maar eigenlijk is het vrij eenvoudig eens je ermee vertrokken bent.

[Sw@tLorD]

Mag ik kwijlen ?

[wreckah]

Onze eerste visums zijn binnen! Pakistan en India zijn reeds OK!

Ook onze Carnet de Passage is net gearriveerd!!

[stef]

Schitterend Wreckah ... weer nice om dit hier allemaal te kunnen volgen ... Straffe mannen hoe dat dit met die folie omgaan !
Dan ook bij die gepassioneerde mechanieker was er veel te zien en te beleven

Succes verder

mvg

Stef