Zaterdag ochtend, de zon komt er goed door, pak aan, sv gestart & E314 op richting Grote Brogel. Ik heb een date met drie cylinders in een gele verpakking die daar op me staat te wachten bij de Triumph dealer.
We tekenen de nodige papieren terwijl ze de plaat monteren, blijkbaar moet ik de eventuele boetes die ik bij elkaar zou rijden met dat machientje zelf betalen.
Alles is in orde, de poort gaat open en daar staat ie te blinken in het zonnetje. Scorched yellow, in de winkel staat nog een grafiet grijs exemplaar, maar omdat er daar geen zon op staat, ziet die er toch een beetje donker uit, doe mij maar zo ne gele.
Ik krijg nog wat uitleg over de knopjes maar eigenlijk werkt alles op dezelfde manier als bij de sv, dus wordt ie gestart. Oh, da's wel even een heel ander geluid dan ik gewoon ben, op 't eerste gehoor redelijk beschaafd zelfs. Goed, zwier been er over, ik kom nog net met mijn tippen aan de grond, beetje hoger maar het zadel is smal, dus dat zal wel lukken en wijlie weg.
Miljaar, vergeet dat beschaafd geluid, da's luid zo'n driecylinder.
Vermits ik mijne weg niet ken in en rond grote Brogel, is het een beetje op goed geluk.
Het enige vergelijkingspunt dat ik heb is mijn sveetje, dat is mijn eerste motoke & daarmee zal deze Daytona dus vergeleken worden.
Het verschil tss de twee is gigantisch.
De Daytona is dadelijk daar als je aan de gas komt, instant power, direct, goesting voor meer, vergeet de 50/u in de dorpskom. Maar het is allemaal handelbaar; nieks dat me doet verschieten, het komt gelijkmatig op, zoals ik dat gewoon ben, maar meer, veel meer en dat is wel een beetje wennen.
Ik dacht dat de sv al een licht machientje was, de 675 voelt nog lichter aan. Als je nog maar durft kijken naar de straat die je wil inslaan, ben je al aan het afdraaien. Ik heb absoluut niet de indruk dat ik moet tegensturen om hem de bocht in te doen gaan, dat gaat gewoon vanzelf. De 675 valt de bocht in en blijft plakken op de lijn die je gekozen hebt. De oneffenheden op de baan voel je bijna niet.
De koppelingshendel is wel zwaarder, de schakelpoot voelt ook zwaarder aan en de Daytona heeft veel minder motorrem dan de twin.
Maar ik slaag er niet in om te stoppen met grijnzen, dit is plain fun.
In princiepe duurt zo'n testrit blijkbaar een 20-tal minuten, ik was pas na een uur en half terug daar en het was niet omdat ik de weg terug niet vond.
Net zoals indertijd met het sveetje, heb ik hier ook het gevoel dat deze 675 past. Voetjes tegen de motor gedrukt en nergens een onderdeel dat in de weg zit, de clipons staan lager maar ik heb er toch geen last van gehad, geen bibberende handvaten of spiegels.
Ik heb wel gelezen in diverse tijdschriften dat het dashbord soms moeilijk leesbaar was, moet toegeven dat de keren dat ik er op keek, de kilometriek wel leesbaar was, maar dat die keren zeldzaam waren.
Dit is een geweldig fijn machien - nog eens een nachtje over slapen maar wij zijn fan
